Het jaar 2020 zou voor velen hét jaar worden. Het jaar om nooit te vergeten. Het jaar van festivaljubileums, persoonlijke mijlpalen en grote veranderingen. Waar de een eindelijk de knoop door had gehakt om eindelijk die grote wereldreis te maken, besloot de ander nu echt ‘Ja’ te zeggen tegen het koophuis omdat er een vaste aanstelling bij de werkgever aan zat te komen. Het 35-jarige huwelijk zou groots gevierd worden & 2020 had hét jaar voor de perfecte bruiloft moeten zijn. Dat liep allemaal even anders. Wat vinden we hier eigenlijk van en wat doet het met ons?

Als ik voor mezelf spreek zou 2020 het jaar zijn voor meerdere mijlpalen. Mark en ik werden allebei 30. Normaal vieren we onze verjaardagen nagenoeg niet, maar dit jaar zou er een Winsum Wild Festival 2.0 in de achtertuin komen. In april 2020 zou Lutje Potje ter wereld komen en ook dat zou gevierd worden in de plaatselijke kroeg in Winsum. Ik had eindelijk de knoop doorgehakt om als ZZP’er te starten en dit zou hét jaar worden dat ik eindelijk al mijn plannen kon waarmaken.

9/11-gevoel
Op de eerste dag van mijn verlof kondigde Rutte de ‘intelligente’ lockdown aan. Gevolgd door steeds strengere maatregelen en de oproep: “Blijf thuis”. De toespraak maakte indruk. Ik zat met mijn dikke buik op de stoel voor de tv en op dat moment wist ik: Het jaar 2020 zou inderdaad een jaar worden om nooit te vergeten. Het voelde een beetje als 9/11, een moment waarop we allemaal nog weten waar we waren en met wie. Het moment dat je besefte dat vanaf toen mijn veilige wereld opeens een stukje onveiliger werd. Vergelijkbare angst voelde ik nu.

Angst en eenzaamheid
Op de dag van de lockdown werd de wereld opeens ook een stuk kleiner. De angst werd soms aangevuld met het gevoel van eenzaamheid. Iets dat ik niet uitsprak, want bij een ander was het allemaal toch veel erger. Nu ik veel stukken lees over de impact van corona lees ik dat veel Millennials kampten met deze gevoelens. De wereld die open lag, werd opeens gesloten en je werd op jezelf aangewezen. De angst en eenzaamheid werden aangevuld met onzekerheid. Van een overvolle agenda naar totale stilstand. Van ritme naar dagen in joggingbroek. Van controle naar uitzichtloos. Van sociale activiteit naar genadeloos veel me-time. Van zekerheden naar losse schroeven. Tja, een beste klap van de meul’n (molen) zeggen we dan in Grunn.

Gepamperd naar harde werkers
Millennials worden vaak af geserveerd als de generatie die geen tegenslagen kunnen verwerken. Die zo gepamperd zijn, dat ze bij het minste of geringste al in een burn-out terecht komen. Als dit echt zo is, waarom komt de gemiddelde er pas na twee jaar eerlijk voor uit dat het niet goed gaat? Waarom gaan we dan allemaal door tot het bittere eind en doen we in de tussentijd net alsof het allemaal super goed met ons gaat? Juist, omdat we ambitieuze, harde werkers zijn! We zijn groot geworden met het idee: ‘Je kunt alles bereiken, als je je best maar doet’ en dat doen we met volle overgave. Maar soms kun je nog zo je best doen en daarmee juist het tegenovergestelde bereiken.

Altijd ‘aan’ staan
Uit een onderzoek van Interpolis blijkt nu in coronatijd dat maar liefst 1 op de 5 millennials zulke ernstige mentale klachten heeft, dat dit invloed heeft op hun dagelijkse leven. Dit blijkt uit onderzoek dat Ipsos uitvoerde in opdracht van Interpolis. Denk bijvoorbeeld aan klachten als altijd ‘aan’ staan, slecht slapen en veel piekeren. Het merendeel van de millennials met burn-outklachten (56%) blijkt hiervoor echter geen hulp te zoeken. Herkenbaar. Kunnen we zelf toch wel? Of toch niet?

Struikelend op weg naar geluk
In de zoektocht naar zingeving en geluk struikelen we onderweg wat af. Ik ben van mening dat struikelen juist goed is om te ontdekken wat je wel en niet wilt. Na het struikelen sta je weer op, maar na een val van 20 meter, is het opstaan opeens een stuk minder makkelijk en duurt het herstel vaak lang. Juist in tijden van onzekerheid is het belangrijk dat we blijven uitspreken hoe we ons echt voelen. Tegen je vriend, vriendin, broer, zus, maakt niet uit, maar spreek je uit! We mogen best struikelen en je mag best vragen of iemand je even weer overeind wil helpen.

Laat los & hou vast
Durf deze tijd ook te gebruiken om eerlijk te zijn tegen jezelf. Zodat je kan genieten van je me-time, de gaten in je agenda en de qualitytime met de mensen van wie je houdt. Geef ruimte aan de creativiteit die je hebt. Durf dingen los te laten en geef juist aandacht aan dingen die je vast wilt houden! Bedenk eens wat de stilstand met jou gedaan heeft. Wat is dan jouw antwoord?

Mijn angst heeft ruimte gemaakt voor vertrouwen. Hoe? Door er veel over te praten en actie te ondernemen. Al mijn plannen krijgen alleen op een andere manier vorm en ik vertrouw erop dat de keuzes die ik maak, uiteindelijk ergens toe leiden. En ja, ook ik zal vast weer een hoop struikelen, maar: ‘Hé, dat was toch juist precies de bedoeling?”😉

Oei, wat vond ik ze altijd irritant. Meiden in de klas die net zo wilden zijn als jij en dus ook dezelfde spullen kochten. “Oh, welke parfum heb jij op?” Waarna uiteraard deze parfum gekocht werd en je jezelf dus dubbel rook. Lekker joh! Uiteraard was dit nog in de leeftijd dat we onze identiteit vorm probeerden te geven. En ja, ook ik heb me hier vreselijk schuldig aan gemaakt. Nu, 15 jaren later, zou je zeggen dat deze persoonlijkheidscrisis wel verleden tijd is. Of toch niet? Nee, ook nu zijn er nog veel na-apers. Wat kunnen we van ze leren?

Beter goed gejat, dan slecht bedacht. Het is makkelijker om te doen wat een ander al heeft gedaan, dan zelf het brein te laten kraken. Dit imitatiegedrag is menselijk. Door van jongs af aan veel te imiteren, denk aan je idolen van vroeger of je ouders, blijven we nieuw gedrag aanleren. Ons brein heeft hier zelfs speciale neuronen voor: spiegelneuronen. Wanneer je iemand iets ziet doen, krijgen je hersenen een seintje, waardoor je in gedachte dezelfde handeling uitvoert. Gapen bijvoorbeeld, super aanstekelijk 😉. Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat we allemaal na-apers zijn.

Als het jou gelukkig maakt…
Als jong meisje was ik altijd nieuwsgierig, soms een beetje vreemd en met name zelfbepalend. In groep drie was ik bijvoorbeeld fan van Sheryl Crow en tijdens de jaarlijkse playbackshow in het dorp deed ik haar videoclip ‘If it makes you happy’ na. Met een tijgerband om mijn hoofd en hoge laarzen voelde ik me als meisje van zes jaar heel wat. Uiteraard had ik geen idee wat het zinnetje betekende. Nu, 23 jaren later, snijdt deze zin hout. Ik voel me vaak een vreemde eend en laat mijn keuzes niet meer bepalen door een ander. Als het mij gelukkig maakt, doe ik het en ik zie wel wat er van terecht komt. Waar ik me vroeger veelal druk maakte of ik er wel bij hoorde en mijn best deed om toch enigszins met de massa mee te doen, merk ik nu vooral dat het volgen van mijn eigen kop een hoop voordelen heeft. Ik zie het compleet na-apen van een ander dus meer als een gebrek aan vrijheid en creativiteit. Dit zegt overigens niet dat ik me niet druk maak over wat een ander over me denkt. Die irritante kronkel heb ik namelijk nog altijd wel, alleen hecht ik nu meer waarde aan mijn eigen oordeel (en ja, de mening van mijn wederhelft 😉) als ik een moeilijke keuze moet maken.

Van irritatie naar inspiratie
We zijn dus allemaal gevoelig voor invloeden van buitenaf en ik laat me zeker vaak inspireren door ideeën van een ander. De kunst is dan om dit mee te nemen in je eigen creativiteit en je eigen draai eraan te geven. Ik haal bijvoorbeeld veel inspiratie uit boeken, docu’s, lezingen, workshops en regelmatig spreek ik af met onbekende mensen die toffe dingen doen. Dat zegt niet dat ik hetzelfde ga doen als wat zij doen, maar ze inspireren me vaak om anders tegen mijn eigen plannen aan te kijken. In dit kader probeer ik ook de irritatie over na-apers te bekijken. Blijkbaar doe je toffe dingen als iemand je na-aapt. Dat zie ik inmiddels als een compliment en het houdt me ook scherp om zelf weer nieuwe dingen te verzinnen. Het verschil is alleen dat wanneer je iemand kopieert, je jezelf niet onderscheidt, maar wie zegt dat dat altijd moet? If it makes you happy….ga ervoor!

Het sturen van een Tikkie, jeetje, wat is dat een uitkomst. Vakanties, borrelavonden, dagjes uit, verjaardagen en gezamenlijke cadeaus. Met een Tikkie is het financieel allemaal zo geregeld. Geen gedoe meer met contant geld of ellendig lange rekeningnummers. Geen gedoe meer met je vrienden over wie er nou wel of niet betaald heeft. Makkelijk, toch? Klopt, maar het gemak is hier meteen ook heel gevaarlijk. Elk minuscuul bedrag kan namelijk gewoon in een Tikkie op de app verschijnen. Je jarenlange vriend/vriendin heeft je een Tikkie gestuurd: 7,40 voor twee wijntjes. Auw!

Het versturen van Tikkies is in mijn vriendengroepen inmiddels helemaal geïntegreerd. Volgens mij ben ik een van de laatste die uiteindelijk de app had gedownload, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik wel vaker achter loop met dit soort dingen. Meestal ben ik nogal slecht in het terugvragen van geld (het meteen betalen trouwens ook). Voordat het Tikkie bestond, liet ik vaak dingen zitten. “Ach joh, dat komt volgende keer wel weer”. En als ik het dan wel vroeg met dat lange bankrekeningnummer, checkte ik ook nooit of iemand wel betaald had. Niet omdat mijn bankrekening uitpuilt, maar omdat ik het altijd allemaal zo’n gedoe vond. De komst van de Tikkie-app lost voor mij dus een hoop gedoe op en wordt zeker in tijden van financiële crisis erg gewaardeerd. Het checken is nog wel altijd een dingetje, haha.

Knullig lullig
De vraag is:  wanneer wordt het terugvragen van het bedrag lullig? Zo hoorde ik laatst iemand die een Tikkie van haar studiegenoot had gekregen: “Wil je mij €0,30 betalen voor Koffie in de pauze?” Of iemand die een date had met een leuke vent. De volgende ochtend stond er in haar scherm een Tikkie van 5,40 euro voor twee biertjes. Ai! Ik kon gewoon niet geloven dat mensen dit dus doen. Oké, deze mensen staan verder van je af. De date heeft namelijk nooit een vervolg gekregen en die studiegenoot was ook geen vriendschapsmateriaal, maar dan nog: dertig cent? Serieus?

Jij blij, ik blij
Ik ben van nature een pleaser en verwen graag mensen. Vroeger deed ik er ook alles voor om maar aardig gevonden te worden. Een kop koffie kopen voor een studiegenoot of collega deed ik dan juist zodat zij konden zeggen: “Goh, leuke, attente meid!” Alles voor de bevestiging. Inmiddels is deze behoefte iets gezakt en doe ik niet meer bij iedereen zo mijn best. Wel geniet ik nog altijd van het verwennen van mensen die dichtbij mij staan. Kaartjes, bloemetjes, brownies per post (zo leuk), borrels (de koelkast is hier altijd gevuld), op vakantie extra vroeg opstaan om iedereen te verwennen met een ontbijt. Ik word heel blij als ik andere mensen blij kan maken. Een Tikkie sturen zit daarom nog steeds niet altijd in mijn systeem en zeker niet voor kleine bedragen.

Tikkie of thuis?
Begrijp me niet verkeerd. Ik snap heus dat je voor kleine bedragen een Tikkie stuurt als je bijvoorbeeld met een grote groep bent (lees: tien keer €5,00 = een behoorlijk gevulde boodschappentas). Het gaat mij juist om die knullige bedragen die je door het gemak van de app zomaar kunt ontvangen. Ik zou namelijk wel raar opkijken als ik een Tikkie voor twee wijntjes krijg van een goede vriendin nadat we een leuke avond op het terras hebben gehad. Ook in tijden van financiële crisis stuur je dan geen Tikkie, toch? In dat geval kies ik liever voor een avond thuis met een goedkope fles wijn van een Duitse supermarktketen.

Misschien ben ik nog een beetje ouderwets en is dit binnen andere vriendengroepen de normaalste zaak van de wereld. Misschien is dit ook leeftijdsafhankelijk, toen ik student was en nooit geld had, was dit echt top geweest. Zoals ik al zei loop ik wel vaker achter in dingen. Zo volg ik nu de reis van mijn vrienden op Polarsteps, nooit eerder van gehoord, maar wat is dat leuk. Als ze terugkomen, zal ik ze verwennen met een Tikkievrij-biertje.

Hoe ziet jouw agenda er komende week uit? Heb je nu juist heel veel tijd of is alles al redelijk voorgeprogrammeerd? Ben je nu al bezig met wat je straks, morgen of overmorgen moet doen? Overdenk je de dag tijdens het autorijden of pieker je vaak over bepaalde situaties voor het slapen gaan? Grote kans dat je regelmatig het gevoel van stress en druk ervaart. Jouw linkerhersenhelft draait namelijk op volle toeren om alle ballen hoog te kunnen houden. Links en rechts zijn duidelijk niet met elkaar in evenwicht. Het antwoord op minder stress? Stimuleer rechts.

(*Deze tekst schreef ik voorafgaand aan de coronacrisis, maar de tekst is zeker in deze crisistijd van toepassing, vandaar dat ik hier en daar kleine aanpassingen heb gedaan.)

Wanneer je als controlfreak in een situatie belandt waar je de totale controle kwijt bent (zoals bijvoorbeeld nu een dikke crisis of in mijn geval destijds een burn-out), heb je zware behoefte aan antwoorden, logica en vooral oplossingen. Voor mij was dit in ieder geval een automatische reactie toen ik hoorde dat deze hippe ziekte mij had getroffen. Shit hé, wat moet ik nu doen? Hoe lost ik dit als bruistabletje op? En belangrijker: hoe kom ik hier zo snel mogelijk van af?

Oververhit
Wat ik toen nog niet wist, is dat ik met al die logica en plannen alleen nog maar meer paniek veroorzaakte in mijn linkerhersenhelft. Deze was al oververhit en kon al deze gedachtes niet ook nog verwerken. Mijn brein besloot dus om alle functies in dit gebied tijdelijk op non-actief te zetten: laag concentratievermogen, super vergeetachtig, amper kunnen lezen, hoofdpijn en overgevoelig voor prikkels. Iets met eigen schuld, dikke bult. Ik kon dus ook niet veel anders dan me uiteindelijk volledig over geven aan de situatie en aandacht te geven aan mezelf.

Van links….naar rechts
Na enige tijd ontstond er weer wat ruimte in mijn bovenkamer. Ik kon weer meerdere bladzijdes lezen en me voor langere periodes concentreren. Top! De nieuwsgierigheid naar de logica bleef en ik begon me te verdiepen in ons brein. Tijdens mijn opleidingen was dit al veel vaker voorbijgekomen, maar heb ik me nooit beseft hoe essentieel het brein is en hoe weinig we het als medicijn gebruiken. Met name verbinding maken tussen links en rechts is het antwoord op de moderne kwaaltjes van nu. De rechter hersenhelft, ook wel het creatieve en emotionele brein genoemd, ligt bij velen van ons vaak te slapen. We handelen veel meer vanuit links, simpelweg omdat de maatschappij hier ook vaker om vraagt. De kunst is nu om zelf het heft in handen te nemen en rechts aan het werk te zetten. Het vermindert namelijk het continue gevoel van stress, zet je in verbinding met je eigen gevoel, zorgt dat je weer nieuwe ideeën krijgt en helpt je vooruit als je stil denkt te staan. Zeker in deze tijd, waarin we genoodzaakt worden om stil te staan, krijg je de kans om jouw creatieve brein te gaan stimuleren!

Blijven doorzetten!
Ik heb dit destijds meteen in de praktijk gebracht door mezelf uit te dagen in creativiteit. Een vlammetje dat al heel lang uit stond, simpelweg omdat ik geen energie had en de tijd er niet meer voor maakte. Ik kocht goedkope verf, spuitbussen en tekenblokken. Het opstarten van een creatief project kostte me soms wel meer dan een uur en het resultaat was vaak niet bevredigend. Toch zette ik door: “Iris, het gaat niet om het perfecte eindresultaat, maar om de handelingen zelf”, bleef ik mezelf toespreken (helpende gedachtes). Het blijven stimuleren van rechts resulteerde uiteindelijk in nieuwe ideeën, een nieuw toekomstperspectief, meer rust, minder stress en leuk tijdverdrijf. Pure winst!

Zes makkelijke tips
Wees gerust: je hoeft geen kunstenaar, zangeres of beeldhouwer te zijn om je creativiteit te stimuleren. Je hoeft ook niet de hele dag met stiften en verfpotten aan de slag te zijn. Ik koos dit, omdat ik tekenen en schilderen vroeger heel leuk vond. Kies dus vooral dingen die je leuk vindt! Ook ben ik me er zeker van bewust dat ik destijds veel tijd over had en jij misschien nu denkt: “Ja, allemaal leuk, maar ik heb hier echt niet zoveel tijd voor!” Ondanks dat ik van mening ben dat je voor sommige dingen tijd moet maken (wellicht dat je dat nu in deze coronatijd juist wel extra hebt?), doe je het meestal niet als het bij voorbaat al te veel moeite kost en het dus onhaalbaar wordt. Daarom geef ik zes kleine tips die je direct in de praktijk kunt toepassen en haalbaar zijn. Ja, ook als je nu gedwongen thuis zit, met drie kinderen die thuis les krijgen en je daarnaast ook nog je huishouden moet herorganiseren.

  1. Kom in beweging! Slechts 20 minuten wandelen zorgt al voor activiteit in je rechter hersenhelft. Ga tijdens de lunchpauze dus naar even naar buiten voor een korte wandeling in je buurt (met afstand uiteraard) of doe tussen de middag samen 20 sit-ups, 10 squats en 10 juming jacks. Maak het leuk!
  2. Droedelen! Stimuleer je creativiteit door bijvoorbeeld tijdens een (online) vergadering te gaan droedelen. Niks ‘geen interesse’, maar ‘super geniale ideeën’.
  3. Muziek! Luister tijdens het schrijven van een moeilijk rapport of het bijwerken van je mail naar een rustgevend muziekje op de achtergrond.
  4. Sta op! Zitten zorgt voor passiviteit, sta dus ieder uur minstens een keer op of stel voor om de meeting van vanmiddag allemaal staand te doen.
  5. Kleuren! Knoop je kinderen een schort voor, laat ze schilderen/tekenen en in plaats van dat je de was gaat doen (want daar heb je nu lekker even de tijd voor), schuif aan en doe mee! Schort aan en kliederen maar.
  6. Zingen! Als je onderweg bent naar de supermarkt, ga lekker zingen in de auto of op de fiets.

Ervaar je deze week dus weer veel stress? Hopelijk ben je nu bewust dat je links te veel laat werken en rechts voornamelijk ligt te slapen.  Succes & zorg goed voor jezelf en de mensen om je heen!

Het grote leeftijdsgetal dertig komt in zicht of je bent er inmiddels al bij langs gekomen. Je hebt veel van je doelen bereikt en het leven gaat z’n gangetje. Totdat er ineens een klein ik-stemmetje opduikt en aan je vraagt: “Is dit nou alles?” Een knagend gevoel dat steeds weer terug komt en waar vooral veel Millennials momenteel mee worstelen. Ik geef je drie tips die je helpen om antwoord te vinden op deze vraag.

Is dit de baan waar ik gelukkig van word? Wil ik hier blijven wonen of toch gaan reizen? Is mijn kinderwens wel sterk genoeg of wil ik eerst nog tijd stoppen in mijn carrière? Ga ik nog een opleiding doen of wil ik misschien toch wel voor mezelf beginnen? Ga ik vrijwilligerswerk doen op de school van mijn kind of kan ik toch beter tijd steken leuke dingen met het gezin? Je wilt graag meer tijd om na te denken over je eigen leven en het ‘Is-dit-alles’-gevoel serieus aandacht geven, maar meestal word je meegesleept in de rush van alledag. Werk, vrienden, relatie, kinderen, studie, hobby, sport en voor je het weet is er weer een week voorbij.

De oorzaak van deze onbestemde gevoelens ligt voornamelijk in de hoge verwachting van jezelf en de beoordeling van je omgeving. Iets dat we ook vaak wel weten, maar hoe ga je hier mee om en hoe kom je van dat knagende gevoel af? En belangrijker: hoe krijg je antwoorden op de vragen waar je mee worstelt?

#1: geef jouw persoonlijke stemmetje aandacht!
De eerste stap is om jezelf en jouw persoonlijke stemmetje serieus te gaan nemen en aandacht te geven. Neem een moment voor jezelf. Wat zegt dit stemmetje tegen je en waar kun je hulp bij gebruiken? Schrijf je twijfels en gedachtes op en laat het er even zijn.

#2: onderzoek waar de blokkade zit.
Als alles mogelijk zou zijn, welke keuze zou je dan nu het liefst maken? Wat belemmert je momenteel en waar komt het gevoel vandaan? Probeer deze belemmerende factoren op te heffen door te experimenteren met je gedrag. Daag jezelf eens uit om uit jouw vaste patroon te komen door dingen te doen die deze keuze stimuleren. Zeg deze week bijvoorbeeld minimaal een van je afspraken af en claim deze tijd voor jezelf. Doe iets waar je blij van wordt.

#3: kom uit je comfortzone!
Om jezelf het gevoel van meer vrijheid te geven, daag ik je uit om iets te doen dat totaal uit je comfortzone ligt. Dit zorgt ervoor dat je hersengebieden gaat activeren die je normaal op een sluimerstandje hebt staan. Je krijgt een adrenalineboost die ruimte maakt voor je creatieve brein en die je van een afstandje naar jezelf laat kijken. En een leuk extraatje: je krijgt er een zelfvertrouwenboost van. Jij hebt controle over de keuzes die je maakt, kies eens iets dat buiten de gebaande paden ligt.

Ik hoop dat je hiermee een klein beginnetje kan maken en daag je dus ook uit om dit daadwerkelijk te gaan doen. Blijven denken en piekeren is namelijk zo zonde van je tijd! Wil je meer uitdaging en aan de slag met het vinden van jouw antwoorden op de vragen: Wie ben ik? Wat wil ik? Wat kan ik? Sluit dan op zaterdag 29 februari 2020 aan bij mijn training Talentontwikkeling in Groningen. Meer informatie over deze verdiepende training vind je hier!

Wil je hier eens rustig over praten? Ik ontmoet je graag! Bel, app of mail mij dan eventjes voor een gratis en geheel vrijblijvende kennismaking!

Nog maar een paar weekjes en dan is het zover: ons eerste Lutje Potje. Lutje? Ja, ‘klein’ in het Gronings. Potje? Yes, mijn vent en dus de papa heet Pot van achternaam. De tijd vliegt en dat betekent dat mijn nieuwe bedrijf straks een pauze krijgt. Ik ga namelijk over een aantal weken met verlof en neem je daarom graag even mee in een kijkje achter de schermen. Wist ik dit al voorafgaand aan mijn ondernemersavontuur? Jazeker! Waarom ik deze keuzes tóch, ondanks alle onzekerheid, heb gemaakt? Lees mee!

De droom om ooit voor mijzelf te beginnen is er eigenlijk al heel lang. Het ondernemende, initiatiefrijke karaktertje zat er bij mij van jongs af aan al in. Ik was altijd nieuwsgierig naar de wereld om me heen, stapte zonder pardon op vreemde mensen af en wilde vooral altijd alles ‘zelf doen’. Dat ik ooit op dit punt zou komen, was voor mij dus geen verrassing. Alleen door de jaren heen verzamel je nogal wat filters, onzekerheden, angsten en blokkades. Ik werd dus ook steeds beter in redenen verzinnen waarom ik het níet zou doen!

Duracelkonijntje
Eerst een goede opleiding volgen, focus op meer werkervaring, nu nog even deze cursus en tja, toch nog een vervolgopleiding. “En Iris? Wanneer ga je voor jezelf?.” “Nou, nee, het ligt wel in de planning maar ik moet eerst werken aan mijn netwerk en nog meer kennis opdoen.” Na veel ervaring, kennis en cursussen, kreeg eerst het koophuis voorrang en moest ik van mezelf werken aan een perfect ondernemersplan. Als ik dat allemaal heb, dan begin ik. De lat steeds verschuiven en hoger leggen. Ondanks dat er natuurlijk niks mis is met het opdoen van meer kennis, ervaring en het creëren van stabiliteit, resulteerde het streven naar ‘meer’ uiteindelijk in totale stilstand.  Een duracelkonijn dat compleet op hol sloeg en waarvan uiteindelijk de batterij volledig leeg liep. Afijn, duracelletje gaf zichzelf de tijd om op te laden en kwam oog in oog met alle filters, blokkades en angsten. En ja, het klinkt cliché, maar het doorbreken ervan, gaf me het vertrouwen om vanaf toen alleen nog maar redenen te verzinnen waarom ik het wél moest doen.

Ruimte geven aan het ouder-kind-gevoel
In dezelfde periode besprak ik met mijn psycholoog het ‘o zo gevreesde kindervraagstuk’. Ik liet het ouder-kind-gevoel toe, waarin ik met mijn eigen ouders inmiddels een soort vriendschap heb opgebouwd in plaats van dat ze mijn opvoeders zijn. Er kwam ruimte om dit gevoel, waarin ik dan de ouder zou worden, toe te laten en dit vloeide door in mooie gesprekken aan de keukentafel met Mark. We hadden het ineens over het bouwen aan een eigen thuis: wat we nu zeker hebben, maar waar misschien toch wel iets miste. Verrassend, onwennig en tegelijkertijd ook heel fijn. We kwamen tot de conclusie dat het onze wereld misschien wel in een heel ander perspectief zou zetten, waarin je niet alleen maar leeft voor je werk en er een aanvulling bij komt in plaats van een ‘last’.

Babyschild
Met name ik zag deze ‘last’ omdat ik me te veel vasthield aan vooroordelen over moedermaffia’s die nergens anders meer over praten dan babyzalf, buikkrampjes en kolfapparaten. “Oh nee hoor, dat ging voor mij nog héél lang duren”, zei ik altijd vol overtuiging. Nee, dat was allemaal maar eng en vooral een ver-van-mijn-bed-show. Ik wilde vrijheid, blijheid en vooral niet alles plannen. Deze losbol gaat voorlopig geen afscheid nemen van haar biertjes, wijntjes en sigaretten. Eerst nog twee grote reizen plannen naar continenten waar we nog niet geweest zijn, eerst nog verbouwen, eerst een bedrijf….je voelt het al. Ik had een compleet babyschild ontwikkeld.

Angst voor wat ‘hoort’
Toen ik namelijk heel veel tijd had om na te denken over mezelf, begon ik me af te vragen of het schild wel echt van mij was of dat ik het gecreëerd had door al mijn aannames en vooroordelen. Het laatste was inderdaad waar. Als ik heel diep in mijn hart zou kunnen kijken en écht aandacht gaf aan het stemmetje in mijn hart, zei ze: je wil heel graag een lieve mama worden, want je bent altijd al dol op kinderen. Waar was ik dan zo bang voor? Misschien wel voor alles wat dan zo ‘hoort’? De babyshowers, de babywinkels, de babycursussen, de baby-weet-ik-veel-wattes. Voor alles wat je niet meer kunt? En wat is dat dan eigenlijk precies? Voor een compleet rust, reinheid, regelmaat-leven? Wat als? Weer allerlei angsten en filters die me alleen maar vertelden waarom ik iets niet moest doen!

Raak!
Ik kwam tot de conclusie dat mijn diepgewortelde karakter niet verandert, ook al veranderen de omstandigheden misschien wel. Ik begeef me graag op de randjes, hou van de rebel in mij, heb soms een (veel te) sterke mening en blijf altijd nieuwsgierig naar de wereld. Door te zoeken naar balans in mijn leven, kwam ik erachter dat rust, reinheid en regelmaat me juist heel veel verder bracht. Het niet maken van keuzes, houdt lekker alle opties open en zorgt dat je niks mist. We besloten om het gewoon te proberen en het was vrijwel meteen raak! Een golf van shock, tranen en ongelofelijke blijdschap volgde en leidde tot de groei van een prachtig klein mensje. Het gevoel kan ik niet in woorden omschrijven, maar wat ben ik blij met deze keuze en gezegend dat het ons gegund is.

Komt wel goud
Laten we de babyshower dan vooral skippen, de babywinkels zoveel mogelijk vermijden en de ongevraagde adviezen gewoon ontwijken. Ik wil puur kunnen genieten van dit lutje potje in mijn buik, want o wat is het bijzonder wat er in mijn lijf gebeurt en wat hou ik nu al van d’r. Ik durf deze uitdaging aan en geloof dat zolang je in jezelf gelooft en daar dichtbij blijft, de rest vanzelf zijn weggetje vindt. Dit kleine meisje zal dan ook wel zo’n lekkere rare opvoeding krijgen waarin niet alles volgens de gebaande paden verloopt en ook dat komt ‘almoal heus wel goud’.

Korte pauze en het ‘nieuwe’ leven
Dit bedrijf geef ik daarom ook de kans om er gewoon te zijn, zonder de lat ongelofelijk hoog te leggen. Ik ben al zo dankbaar voor alles wat er tot nu toe op mijn pad is gekomen, alle mooie gesprekken die ik iedere week heb en de toffe uitdagingen die nog op de planning staan. De korte pauze mag er ook zijn. Ik ga daarom over een paar weken enorm genieten van mijn verlof en me volledig richten op het invullen van ons ‘nieuwe’ leven. Rekening houdend met de veelbesproken planningen, flesverwarmers, billenzalf en buikkrampjes.

Ik heb vertrouwen in wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. En ik mag van geluk spreken dat we in een land leven waar ook voor de ondernemende vrouw die zwanger is, mooie oplossingen zijn gevonden. Jullie zijn dus voorlopig nog niet af van dit initiatiefrijke karaktertje. Mijn angsten om te falen of dingen die ‘horen’ maken plaats voor het meer dan ooit waarderen van dingen die wél zijn gelukt! ZZP’er & Zwanger? Kom maar op!

EXTRA: Vlak voor mijn bevalling van Lianne ben ik geïnterviewd door Lotte Gerland van What’s Your Story . Benieuwd naar dit portret? Lees het hier!

Regelmatig laat ik mijn gezicht zien op verschillende netwerkevents in de omgeving van Groningen. Grappig is dat steeds meer mensen mij herkennen als de dame die Peptalks aan Millennials geeft. Toch merk ik dat het fenomeen Peptalk vooral heel leuk klinkt, maar het idee erachter niet helemaal helder is. Wat krijg je nou precies en waarom heb ik het op deze manier bedacht? Tijd voor uitleg!

Het Peptalk-idee is bij mij ontstaan aan de stamtafel in Winsum. Zoals velen van jullie weten ben ik in 2018, vlak na mijn bruiloft, uitgevallen vanwege een fikse burn-out. Wie mijn stukjes vaker leest, kent mijn begrip #perfectefaalhaas inmiddels. Een periode van veel pieken en dalen, waarin ik me een faalhaas voelde, omdat ik altijd alles perfect wilde doen en dat absoluut niet meer lukte. Ik wist zeker dat meer mensen zoals ik worstelden met dezelfde problemen. Wie zijn dan dezelfde mensen? Juist, Millennials!

Kwetsbare ontdekkingen
Ik besloot me meer te verdiepen in deze doelgroep en kwam tot prachtige ontdekkingen voor mezelf en door het bespreekbaar te maken ook voor anderen. Het tonen van mijn kwetsbaarheid, zorgde ervoor dat anderen ook eerlijker werden over hoe ze zich écht voelden. Er ontstonden prachtige, ontroerende gesprekken met mensen die ik al heel lang ken, maar waar ik eigenlijk nooit in het diepere laagje was geweest of juist mensen die ik heel vaag kende en nu een diepe betekenis voor me hebben. Een van deze ontdekkingen is dat we allemaal streven naar geluk, maar we eigenlijk niet goed kunnen beoordelen wanneer we nou echt gelukkig zijn. Het kan namelijk altijd beter!

Alles zelf willen oplossen
De volgende ontdekking was dat we allemaal worstelen met problemen, maar hulp vragen is een no go. De problemen zijn in onze ogen niet groot genoeg voor een duur coachtraject, laat staan een intake bij een psycholoog. Nee, dat lossen we liever zelf op. Zelf komen we alleen uiteindelijk toch tot de conclusie dat alles alleen proberen op te lossen niet altijd een goede uitwerking heeft. Je blijft namelijk hangen in dezelfde cirkel, waardoor je aan het einde van de rit alsnog stil staat. Hoe fijn is het dan als je iemand hebt die naast je staat en je toch dat zetje in je juiste richting kan geven?

Schop onder mijn kont
In de tijd dat ik doordenderde in de waan van alledag, had ik graag iemand gehad die me wakker schudde. Iemands hand die ik kon pakken om naar de overkant te komen, die me waardeerde om wie ik was, oprecht naar me luisterde, geen oordeel over me had, die me bewust maakte van mijn valkuilen en me concrete tips gaf om verder te kunnen. Geen lange intense gesprekken, maar gewoon een figuurlijke ‘schop onder mijn kont’. De energieke positiviteit die ik altijd aan een ander gaf, had ik nu zelf nodig! Ik bleef alleen in de veronderstelling dat ik het allemaal wel zelf kon, met alle gevolgen van dien.

Tadaaaaa
Toen ik tot de ontdekking kwam wat mijn kwaliteiten zijn, vielen alle puzzelstukken in elkaar. Het aanjagen van anderen, met humor confronteren, beweging creëren, met aanstekelijke energie anderen motiveren en van de duikplank laten springen. Ik sprak deze woorden uit: “Ik wil Millennials helpen die doordenderen in de waan van alledag en behoefte hebben aan positieve motivatie en concrete tips nodig hebben.” “Een soort Peptalk”, zei mijn broer. JUIST!! DAT!! Een Peptalk bij Iris, die je even weer wakker schudt, aandacht voor jou als persoon heeft en je via de juiste route naar de overkant helpt. Tadaaaaa!

Jouw blokkades worden kansen
Een Peptalk, een figuurlijke schop onder je kont. Soms heb je niet meteen een heel traject nodig om te komen waar je wil zijn, maar is een korte wijziging van de route de oplossing. Door mijn ervaring in de praktijk, kennis vanuit de opleiding en mijn werkverleden als Talentmanager, gerichte try-outs, pilots en interviews, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in een motiverende 1,5 uur jou naar de overkant kan helpen. Door je inzicht te geven in jouw Hier & Nu en jouw Morgen & Daarna. Je losse eindje krijgt concreet vorm en jouw blokkades worden kansen. Dit kan in jouw persoonlijke of professionele zoektocht naar geluk zijn. We gaan niet tegenover elkaar zitten, maar met actieve werkvormen aan de slag. We gaan letterlijk lopen naar de overkant en als je naar huis gaat, zit je vol nieuwe energie en motivatie. Ik heb aandacht voor jou & weet waar je mee worstelt.

Mocht je na die tijd denken, dit wil ik vaker? Dan kom je gewoon nog een keer op een moment dat jij daar weer behoefte aan hebt. En om het nog laagdrempeliger te maken, geef ik je zelfs de mogelijkheid om bij jou te komen en we lekker in jouw eigen omgeving aan de slag gaan. Hiermee hoop ik de hand voor andere Millennials te kunnen zijn die ik in mijn bizarre race tegen de klok zo gemist heb. We houden ons vast aan de uitspraak #perfectefaalhaas. We zijn namelijk allemaal perfect op onze eigen manier en door genoeg te falen, komen we uiteindelijk aan de overkant. Hoe fijn is het als je dit niet alleen hoeft te doen?

Het einde van het jaar 2019 nadert.
We staan aan de start van een nieuw jaar. Een jaar dat je helemaal mag gaan invullen zoals jij wilt.

Hoe kijk jij terug op 2019?
Heb je bereikt wat je graag wilde bereiken?
Heb je tijd doorgebracht met je dierbaren?
Heb je genoeg aandacht gegeven aan jezelf?
Ben je gelukkig op je werk?

En? Wat is de conclusie?
Ben je helemaal tevreden, had je graag dingen anders willen doen of lag de lat misschien wel te hoog?

Ik wil je vragen om eens een momentje voor jezelf te nemen en na te denken over jouw 2020!
Hoe wil je beginnen?
Wat wil je absoluut wel en wat wil je absoluut niet meer?
Is het tijd voor verandering of ga je juist lekker in de flow waar je zit?

Als je mij deze vragen een jaar geleden had gesteld, had ik behoorlijk in de war gereageerd. Ik zag 2019 nogal somber in en wist totaal niet meer wie ik was, wie ik wilde zijn en wat ik kon bereiken.
Een bolletje touw dat helemaal in de knoop zat en waar ik het beginnetje telkens niet van kon vinden, laat staan het uiteinde.

Ik kan nu zeggen dat ik terugkijk op een bewogen jaar met veel mooie pieken en dalen. Een jaar waarin ik weer vrienden geworden ben met mezelf en ik van mezelf ben gaan houden. Ik een bewuste keuze heb gemaakt om te kiezen voor een volgend avontuur en mijn lijf nu hard werkt aan de ontwikkeling van een kleine Iris in mijn buik.

In april 2020 komt onze kleine meid kennis maken met de wereld en gaat er veel veranderen. In plaats van angst, voel ik nu met name vreugde voor deze verandering. Ik ben rustig in mijn hoofd en lijf, ik vertrouw op mezelf en zie het als een mooi avontuur met Mark.

“Maar Iris, je bent toch ook een bedrijf begonnen? Hoe ga je dat in hemelsnaam allemaal doen?”
“Nou gewoon, springen, vallen, opstaan en weer doorgaan.” Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt dat ik geen verwachtingen heb, waardoor ik niet teleurgesteld kan worden. Ik ben al zo dankbaar voor alle dingen die er nu gebeuren en mooie mensen die ik heb ontmoet. De enige afspraak die ik met mezelf heb gemaakt: “Als je het nu niet doet, doe je het nooit, dus ga ervoor. Als het niet de juiste weg is, zijn er nog duizenden andere wegen. Je hebt het uiteinde van jouw bolletje touw ook gevonden, het uiteinde van jouw rode draad ga je ook vinden!’

Ben je nu nog vooral op zoek naar het begin van jouw bolletje touw?
Laat dit dan vooral even op je inwerken en neem tijdens
de feestdagen, ondanks alle sociale activiteiten, ook een momentje voor jezelf.

Kom je tot de conclusie dat je misschien wel een zetje in de goede richting kan gebruiken?
Dan weet je me te vinden!

Ik gun jou ook een mooi ‘uiteinde’ van 2019 en een frisse start van 2020.

peptalk

Je kunt nog t/m 31 december meedoen met mijn Peptalk-decemberactie!

Wil je een GRATIS Peptalk winnen voor een frisse start van 2020?
Zo kun je meedoen:

1. Like @iriscolijnpeptalks op Instagram
2. Deel een motiverend bericht via een story of post met #gratispeptalk en tag @iriscolijnpeptalks
3. Heb je zelf genoeg positieve energie, maar weet je een vriend of vriendin die dit goed kan gebruiken? Tag hem of haar dan in jouw story of post.

Op 2 januari 2020 maak ik de winnaar via Instagram bekend!

Regelmatig krijg ik de vraag: “Iris, ben ik nou ook een Millennial?” Blijkbaar is nog niet helemaal helder wanneer je behoort tot deze generatie. Aangezien het woord Millennial groots op de homepage van mijn website staat, lijkt het me hoognodig tijd voor een beetje uitleg!

Je bent een Millennial wanneer je bent geboren tussen 1981 en 2000. Deze twintigers en dertigers van nu hebben hun ontwikkeling doorgemaakt tijdens het begin van het nieuwe millennium. Kan je het nog herinneren? Oud en Nieuw 1999 – 2000? Als klein meisje van 9 jaar werd mij toen verteld dat dit een heel bijzonder moment was en dat heb ik dus ook onthouden.

We konden de cassettebandjes inruilen voor cd’s en kochten vol trots een van de eerste discmans. We luisterden naar muziek van 2Unlimited, Britney Spears of Michael Jackson en droegen dezelfde schoenen als de Spice Girls. De jongens creëerden elke ochtend van die gelvleugels in hun haar en we maakten voor het eerst kennis met internet.

Gulden naar euro
Over het algemeen zijn wij opgegroeid in een beschermende omgeving. Onze ouders, opa’s en oma’s, meesters en juffen juichten ons vooral massaal toe: “Als je je best doet, kun je alles bereiken wat je wilt.” In de maatschappij merkten we vooral de vergrijzing, gingen we over van de gulden naar de euro, merkten we de effecten van de klimaatveranderingen en weten we allemaal nog waar we waren op 9/11. Velen van ons hebben een lastige start gehad op de arbeidsmarkt door de nasleep van de crisis.

Droomplaatje
Jij als Millennial staat nu aan de start van je carrière of je bent al enige jaren aan het werk. Door de vele toejuichingen in onze jeugd, hebben we onszelf een droomplaatje voorgeschoteld. Alles was mogelijk, als je maar goed genoeg je best deed en dat hebben we toch allemaal? Eenmaal op de arbeidsmarkt is de realitycheck daarom des te groter. We werken niet direct bij een coole, hippe werkgever met een vast contract. We verdienen ons geld niet met onze hobby’s. De klimaatproblemen hebben we nog niet opgelost en een huis kopen is een waar gevecht. De perfecte partner lijkt ook maar moeilijk te vinden en kinderen voor je 30e is meer een uitzondering dan een regel.

#perfectefaalhaas?
Echter door de komst van social media lijkt het alsof al onze mede-Millennials wel succesvol zijn en het alleen bij jou niet lukt. Je wordt overladen met het schijnsucces van een ander. Want geloof me, ook zij kampen met dezelfde struggles als jij. In een eerder blog noemde ik mezelf #perfectefaalhaas. Althans zo voelde het, nu weet ik dat we dit juist nodig hebben om te worden wie we zijn. We mogen namelijk wel een versnelling lager en eens iets liever zijn voor onszelf. Zullen we vanaf vandaag deze afspraak maken? Dan juichen we elkaar nu toe onder het motto: “Je kunt alles bereiken wat je wilt, zolang je maar dicht bij jezelf blijft.”

Je kent het ongetwijfeld. Dat continue gevoel dat je nog iets anders moet doen voordat je aan iets begint dat je echt graag wilt doen. Ik moet dat ene verslag nog even maken of dat ene mailtje nog even beantwoorden, want anders? Dan gebeurt er een ramp. Deze rampveroorzaker is jouw Chimp! Een irritant stemmetje in je hoofd die zich continu opgejaagd en bedreigd voelt en er voor zorgt dat je nooit gaat doen wat je echt graag wilt.

Om het principe van de Chimp met je te kunnen delen, neem ik je even mee in een stukje eigen ervaring. Dit irritante stemmetje in mijn hoofd hield me namelijk jaren op de been, zorgde dat ik goed was in de dingen die ik deed en bracht me tegelijkertijd uit balans. ’s Avonds toch nog even mijn mail openen of de telefoon opnemen, waardoor ik nooit echt aandacht had voor mijn leven thuis. Ik was fysiek wel thuis aanwezig, mentaal was ik op het werk. Want als ik de telefoon niet opnam, kon het wel eens zijn dat ik iets ‘heel belangrijks’ had gemist en alles daardoor in de soep zou lopen. Deze Chimp dreef me tot waanzin en mijn lichaam besloot uiteindelijk om het over te nemen. Het wilde niet meer, ik was op en kwam daardoor maandenlang definitief thuis te zitten. De ramp was bereikt en mijn Chimp was meer in paniek dan ooit tevoren. Ik besloot daarom mijn Chimp te ontmoeten en te omarmen.

Wie is de Chimp?
Het boek ‘Nooit meer te druk’ van Tony Crabbe heeft me inzicht gegeven in de theorie van de Chimp. Hij refereert hierin naar Steve Peters, een psychiater die een model van emoties ontwikkelde waarin twee hersensystemen centraal staan. Aan de ene kant het frontale systeem (De Mens) en aan de andere kant limbische systeem (De Chimp). De Mens is rationeel en maakt de keuzes die voor jou het beste zijn. De Chimp is de emotie die De Mens continu aan het twijfelen maakt en vaak de ‘juiste’ keuzes in de weg staan. De Chimp ziet overal rampen en is vijf keer zo sterk als De Mens. Een onrustige Chimp zorgt voor veel drukdoenerij als bewijs voor betrokkenheid, jaagt jouw angsten aan en geeft je vaak het gevoel dat je tekortschiet in de dingen die je doet. De Mens staat echter machteloos zolang de Chimp onrustig is.

Laat de onrust plaats maken voor aandacht
De Chimp geeft je een veilige garantie in tijden van crisis. Hij zorgt ervoor dat je alle worstcasescenario’s voor bent en geeft je het gevoel dat je goed bezig bent. Vermoeid plof je op de bank met een glas wijn en een aflevering op Netflix als beloning. De Chimp is tevreden, terwijl De Mens eigenlijk om aandacht schreeuwt en weet dat dit overduidelijk niet de beste oplossing is. De Mens heeft namelijk meer ruimte nodig om de ‘juiste’ keuzes te kunnen maken. Het is aan jou om de Chimp te kalmeren en De Mens de volledige aandacht te geven.

Hoe doe je dat?
1. Ontdek wanneer jouw Chimp de leiding neemt
Een belangrijke stap in het ontmoeten van je Chimp is weten wanneer hij de leiding neemt. Jouw Chimp verandert namelijk niet, maar jij kunt wel de verantwoordelijkheid nemen om hem te beheersen.

“Stel: je hebt op maandagavond je vaste sportavond. Van sporten krijg je energie en het geeft je een fijn gevoel. De standaard maandagochtend-vergadering loopt echter uit, je krijgt veel onverwachte telefoontjes, je collega vraagt je bij te springen en dan blijkt ook nog eens dat je aanwezig moet zijn bij een onverwachte meeting. Aan het einde van de dag is je mailbox volgelopen met 126 nieuwe e-mails. Alle redenen voor paniek, stress en angst! De vraag is nu: waarom ontstaan deze emoties bij het zien van 126 nieuwe e-mailberichten? Simpel, de Chimp laat jou namelijk geloven dat er een ramp ontstaat als je daar niet nu direct actie op onderneemt. Je gaat daarom als een bezetene aan de slag om alle mails weg te werken en voorkomt daarmee ‘de enorme ramp’. Chimp is super tevreden, goed gedaan, pluimpje omhoog.”

2. Kies voor de juiste strategie
Helaas is er door alle drukdoenerij geen tijd meer voor de sportschool. Hiermee doe je direct afstand van je gekozen strategie, namelijk je ratio. Je weet dat sporten goed voor je is en je energie geeft. Energie die je nodig hebt om je mails goed te beantwoorden.

3. Neem afstand van de situatie en geef De Mens ruimte
Wanneer je weet dat de Chimp acteert en jouw ratio overneemt, neem dan direct afstand van de situatie. Een korte pauze! Laat je niet verleiden om toch door te gaan, maar erken dat de Chimp jouw gekozen strategie in de weg zit. Geef De Mens ruimte om te praten en beoordeel wat deze ‘juiste’ keuze jou oplevert. Bedenk dat het ongelezen laten van je mails minder schade aanricht dan het loslaten van je gekozen strategie.

In het boek van Tony Crabbe vind je nog meer tips om de Chimp te kalmeren. In mijn geval heb ik de Chimp veel te veel pinda’s gevoerd en voorrang gegeven, waardoor De Mens geen ruimte en energie meer had om na te denken. System totally down! Door te veel te luisteren naar mijn Chimp, gaf ik hem uiteindelijk nog veel meer redenen tot paniek en werd zijn échte ramp werkelijkheid. Inmiddels kan ik hem omarmen en weet ik wie hij is. Hij maakt me alert, wil veiligheid en maakt me goed in mijn werk. Ik bepaal alleen nu zelf wanneer ik naar hem luister en hij een pinda krijgt. Weet jij wanneer jouw Chimp de leiding neemt en op welke momenten je hem pinda’s voert?